Blog

Zwangerschapsupdate #8: De laatste loodjes

Vandaag ben ik welgeteld 38 weken en 3 dagen zwanger. Dat zijn 269 dagen. Niet normaal zo lang! Over één week en vier dagen ben ik uitgerekend. Op 8 april is het de bedoeling dat er een baby is. Als het aan mij ligt tenminste. Want technisch gezien zou Sjakie natuurlijk lekker kunnen blijven zitten tot week 42. Laten we daar maar even niet vanuit gaan.

De laatste loodjes

Dat de laatste loodjes het zwaarst zijn is me enorm duidelijk geworden. Als je verwacht dat de eerste twee trimesters horror zijn als je kijkt naar hormonen dan komt het derde trimester rauw op je dak. Niet normaal hoeveel de hormonen dan nog even stijgen. En daarmee dus ook mijn depressie.

Het waren echt zware weken waarin ik het niet kon opbrengen om het van me af te schrijven. Weken waarin ik dagelijks helemaal overstuur was en schreeuwde naar Jeroen dat ‘ie het kind NU uit me moest snijden. Ik wilde niet meer. Niks meer. Gewoon stoppen met alles. De vraag ‘waarom wilde we in hemelsnaam een baby?’ heb ik mezelf wel 1000 keer gesteld. Ik vroeg me dagelijks af wat ik mezelf had aangedaan en het ging gewoon niet meer. De depressie werd erger en het was nog zwarter dan voorheen.

Het rare is dat elke realiteit voor mij op dat moment de realiteit is. Ook al hoort Jeroen de depressie praten, voor mij voelt het alsof ik dat op dat moment echt ben. Dat is voor hem natuurlijk ook mega lastig maar hij kan nog wel de depressie en Carlijn uit elkaar houden.

Uiteindelijk hebben we in samenspraak met de psychiater besloten dat ik nu toch echt zou beginnen met anti depressiva. Niet de volledige dosis maar gewoon elke dag een paar druppels om de laatste weken door te komen. Zo gezegd zo gedaan en het voelt oké-ish.

Ik ben nog steeds niet blij met het feit dat ik anti depressiva neem. Ik merk dat ik vlak ben, dat zelfs huilen lastig is (nou daar heb ik NOOIT last van gehad). Er zijn geen echte pieken en er zijn geen echte dalen meer. Maar goed. Ik ben soort van stabiel en kan na de bevalling gelukkig stoppen met die troep! Ben ik enorm klaar met de zwangerschap? Zeker weten. Hoop ik dat ‘ie zometeen komt? Absoluut.

Natuurlijk vraag je jezelf wel eens af of ik het zou doen als ik zou weten dat het zo’n hel zou zijn en ik denk dat het antwoord ‘nee’ is. Dit waren (en zijn) zulke zware maanden en weken geweest waarin we (en nu praat ik ook even voor Jeroen) het onwijs zwaar gehad hebben. Het is niet niks om je vrouw in een depressie te zien schieten en er eigenlijk vrij weinig tegen kunnen doen. Vind ik ons – en onze relatie – hierdoor sterker geworden? Absoluut.

Als je gezond bent dan heb je toch wel echt de wereld aan je voeten. Dat is me maar weer goed duidelijk geworden.

En toen kreeg ik weeën…

De laatste loodjes zijn voor mij niet alleen mentaal zwaar maar fysiek is het ook een avontuur hoor. Zo heb ik 1,5 week geleden een hele nacht weeën gehad en moesten wij ons ‘s ochtends melden in het ziekenhuis want we dachten hé, dit is begonnen. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis had ik al welgeteld BIJNA 2 centimeter ontsluiting (daar heb je geen ene fluit aan want daar kan je dus weken mee rondlopen) en een half verstreken baarmoedermond. Dat is wel prettig want daar zijn dus best wat weeën voor nodig. Maar ach, die had ik die nacht al gehad. Uiteraard is het zoals altijd als je naar de dokter, tandarts of iets gaat. Als je daar bent is het even moeilijk uit te leggen waar de pijn zit. Dus mijn weeën trokken weg, wij gingen weer op huis aan en ik moest rustig aan doen.

Wij zijn nou eenmaal van het avontuur dus uiteraard konden we 3 uur later weer terug naar het ziekenhuis want ik had een bloeding. Uiteindelijk een nachtje in het ziekenhuis moeten blijven met harde buiken en heel af en toe een wee maar verder niks. Heb zelfs een slaapprik gekregen omdat ze vonden dat ik even goed moest tukken – zeker met het oog op de depressie én wellicht een aankomende. Daar was ik het wel mee eens! Dus heb ik even flink wat uurtjes gemaakt.

Maar goed, de volgende dag kwam Jeroen me weer halen en gingen we op huis aan. In de afgelopen anderhalve week heb ik nadat we in het ziekenhuis zijn geweest flink veel weeën gehad. De ene nacht alleen maar rug-, bil- en beenweeën (serieus, rugweeën zijn echt de hel), de andere nacht weer alleen maar voorweeën en afgelopen maandag gebeurde het zelfs overdag. Toen ik ging liggen werden de weeën erger, ze kwamen perfect volgens het boekje maar bleven hangen op om de 10 minuten. Toen zakte het weer af!

Al met al gebeurt er een hoop en elke keer als ik weeën krijg begint het met overgeven – had ook niet anders verwacht na al dat gekots in de eerste 21 weken. De verloskundige wist me gisteren te vertellen dat Sjakie al ergens rond de 3400 gram weegt dus wat mij betreft is ‘ie af en mag ‘ie er nu wel uit. Wie weet wanneer het gaat gebeuren!

Ik hoop dat mijn volgende update super leuk nieuws betreft! Duimen jullie mee?

Liefs, Carlijn

Related posts

Vroege glutenvrije Sinterklaas

Carlijn

Glutenvrij in London; ontbijten en dineren

Carlijn

Vrienden met een voedselintolerantie

Stephanie

Ik gebruik cookies om te zorgen dat jij de beste versie van de website ziet! Uiteraard zijn ze glutenvrij ;) Ik ga er even vanuit dat het oké is! Wil je dit niet, dan kan dat ook natuurlijk. Ja is goed! Lees meer