Blog

Boos op Coeliakie!

Over het algemeen gaat het best goed met mij en ‘the big C’. We hebben elkaar gevonden, ik weet goed hoe ik mijn glutenintolerantie in bedwang kan houden alleen andersom wil het nog wel een botsen.

Soms, heel soms wil ik er namelijk even echt totaal niks van weten. Dan ben ik zo boos, zo verdrietig en wens ik dat mijn darmen gewoon weer ‘normaal’ zijn. Dat ik niet ontzettend ziek wordt van één stom kruimeltje.

Ik heb een haat-liefde verhouding met mijn glutenintolerantie

Er zijn altijd een paar momenten in het jaar waarop ik ontzettend baal en waarop ik boos word. Boos op mezelf, boos op de mensen die er geen rekening mee ‘willen’ houden (zo lijkt het dan, ik snap ook wel dat ze me niet ziek willen maken maar de kennis is er niet) en boos op de gluten. Waarom maakt dat ene eiwitje m’n darmen nou kapot?

Zo zijn de weekendjes weg, vakanties en feestdagen met mijn familie én schoonfamilie toch wel echt het rottigste en verwens ik even alles en iedereen.

De kerstdagen komen eraan en als jij ook een intolerantie hebt voel je misschien de bui al hangen: je moet non-stop (!) opletten.

Geen relaxte kerst, even lekker niksen, even ontzettend veel eten, drinken en genieten. Nee, je moet met alles opletten of er niemand brood in jouw glutenvrije sausje dipt, of mensen die wat meenemen voor het buffet of dat wel volledig glutenvrij gemaakt is. Of je moet echt 100% voor je eigen eten zorgen. Dat is natuurlijk niet leuk als je ergens anders wordt uitgenodigd.

Waarom word ik dan zo boos als blijkt dat ik dus zelf mijn eigen eten moet meenemen? Dat vroeg ik me gisteren dus af en het zijn zelfs meerdere antwoorden:

  • Omdat ik al 24/7 aan mijn intolerantie moet denken en het gewoon met de feestdagen eventjes niet meer wil.
  • Omdat ik het idee heb dat ik toch wel echt hard werk om mensen te helpen die een glutenintolerantie hebben maar het dus nog niet zijn vruchten af werpt?

Kan ik dan de mensen met wie ik de feestdagen doorbreng dan de schuld geven?

Nee. Het liefst doe ik dat natuurlijk wel. Ze kunnen me namelijk bellen en ik leg ze met alle liefde ALLES uit over mijn ‘rare dieet’ en hoe ze kunnen voorkomen dat ik ziek word. Maar zij worden niet ziek, zij zijn er niet bij en zij hebben tot op zekere hoogte een idee. En dat zie ik bij zoveel mensen. Van de mensen die het dichtst bij mij staan tot de mensen het verste van mij af. Ik durf te wedden dat 9 op de 10 mensen geen idee heeft wat Coeliakie is, wat het met je doet en wat gluten ECHT zijn.

Ik probeerde het gisteren aan mijn vriend uit te leggen maar dat is niet te begrijpen. Hij kan het tot een bepaalde hoogte snappen maar alleen iemand met een intolerantie kan begrijpen hoe vervelend dit is.

Ik was dus boos.

Boos op Coeliakie. Boos op gluten.

Maar zoals ik al zei, ik heb er ook plezier van!

Want als ik dit niet had gehad, had ik dit werk niet gehad en had ik niet zoveel mensen kunnen helpen. Zonder Coeliakie had ik nooit mijn kookboek uitgebracht. Zonder Coeliakie vond ik koken echt een stuk minder leuk en had ik een aantal onwijs leuke vriendinnen nooit leren kennen!

Er is nog zoveel werk te doen op het gebied van voedselintoleranties. Ik zal niet rusten voordat ik (en daarmee jij ook) veilig uit eten kan, dat mensen er vanaf weten en dat het leven een stukje makkelijker wordt.

Maar nu eerst de kerstdagen doorkomen. De oplossing voor de brunch? Zelf mijn brunch meenemen en maken maar dan echt extreem lekker. Dat er jaloerse blikken zijn. Dat het water mij en de anderen in de mond loopt. Niet omdat het moet, maar omdat het kan.

En het diner? Daar maak ik samen met mijn moeder (die heeft ook duizend intoleranties) het gehele buffet. Dan weet ik dat ik alles mag, dat het lekker is én dat ik niet hoef op te letten.

Heb jij je ook aan je glutenintolerantie geïrriteerd in het kader van de feestdagen? Spuw je gal! Vandaag mag je even helemaal los (doe dat dan even in de comments hieronder). 

Fijne kerstdagen!

  • Glutenvrijemama

    Ik begrijp je helemaal! Sinds april is bij mij dochter coeiliakie ontdekt en ik volgde er snel na. Ik heb ook zitten denken, waarom vind ik het nou zo vervelend dat er geen rekening met ons wordt gehouden op verjaardagen, of als er ergens een buffet is met volop vleesgerechten en andere lekkere dingen, ik alleen een salade krijg… pas uit eten geweest en terwijl de rest lekker stokbrood kruidenboter kreeg, ik een glutenvrije smaakloze boterham!!! Kreeg…
    het is vervelend om altijd maar te zorgen! Zorgen voor mijn kinderen doe ik altijd al, dus als ik eens een feestje heb vind ik het heerlijk eens niet te hoeven zorgen, maar dat is tegenwoordig dus niet meer zo! Dat maakt je soms moe en idd ook wel eens boos. Mensen doen het echt niet expres, maar het is wel heerlijk als ze er wel eens aan denken, dan voelen wij ons echt verwent en is het alsof mensen even extra laten merken dat ze om je geven.
    Kortom het valt soms niet mee en met deze feestdagen soms helemaal niet en denk ik voor het eerst soms wel eens, heerlijk als het allemaal weer voorbij is en het ‘normale’ leven weer begint.
    Zo heerlijk even dit spuien en nu weer positief de feestdagen in!

  • Tamara Maris

    Ik begrijp ook heel goed wat je zegt. Ik kan er soms ook zo boos op zijn. Normaal een keer een stukje taart mee eten op mijn werk als er iemand jarig is geweest (er zijn 2 collega’s die wel rekening met mij houden en iets apart mee nemen, dat is altijd een fijne verassing) of dat er van uit mijn werk lunch wordt geregeld en er dan toch wordt gezegd: “Oh we zijn je toch vergeten, heb je zelf niks mee.” Ik he altijd wat bij me, ik kan er vaak donder op zeggen dat er toch niks geregeld is.
    Of een keer spontaan uit eten gaan en je niet zorgen hoeven te maken zou ook wel weer een keer fijn zijn.
    Altijd op moeten letten wordt ook erg vermoeiend. Laats per ongeluk toch bestek direct op de lunch tafel gelegd. Ik daarna weer ziek.

    Vaak als ik op een verjaardag uitgenodigd wordt heb ik altijd wat bij mij. Vaak nog zelf gemaakt omdat dat zoveel lekkerder is. Dit wordt soms zo vermoeiend en wil ik wel eens een keer taart mee eten met de rest. Of soms lekkere hapjes en toastjes met kaas. Altijd zorgen dat ik als eerste wat pak, nog niks besmet is.

    Komende feestdagen wordt ook weer een uitdaging. Ben wel uit genodigd, maar durf ik het aan om te gaan. Zelf na 8 á 9 jaar is het nog moeilijk te onthouden voor familie. Zo’n antwoord van: “oohja, dat mocht jij niet. Nou dan blijft de rijst over…. ”

    Ja af en toe heel boos op mijn intolerantie. Dat zal helaas wel zo blijven. Ik weet ook dat iedereen probeert, maar mensen die er niet dagelijks mee bezig zijn hebben niet in de gaten.
    Na al die jaren zou je zeggen dat je er wel aan went dat je overal op moet letten, altijd iets mee moet nemen. Helaas is dat niet het geval. Zou zo graag weer eens “normaal” willen eten. Weer eens wat rust en vertrouwen ergens durven eten.

    Gelukkig ben ik niet alleen die af en toe boos is op de “Gluut”.

    Je blog blijft fijn om te lezen en ik heb al een aantal lekker dingen uit je boek gemaakt.

  • Naomi Brewington

    Ben zoooo blij dat ik niet de enige ben, je haalt me de woorden uit de mond! Ben soms helemaal klaar met het begrip ‘eten’! Een lichtpuntje in deze hectische maand: heb je kookboek gekregen voor mijn verjaardag!!

  • Elsa

    Fijn dat er anderen zijn die dit ook begrijpen! Ik kreeg in een restaurant met oud en nieuw ondanks veelvuldig checken toch gluten in mijn eten. Om 23:45 lag ik rillend, overgevend, huilend, met een enorm opgeblazen buik en misselijk in bed van mijn vrienden die het dichtst bij het restaurant wonen. Gelukkig nieuwjaar 🙁 Het continu op moeten letten en vragen is zo vermoeiend en voel me dan altijd zo’n klager waar al mijn vrienden bij zijn… Gelukkig kan ik zelf erg lekker koken en zijn er tegenwoordig steeds meer leuke recepten te vinden! Het liefst neem ik altijd mijn eigen bakjes mee..

Carlijn

Carlijn

Carlijn is een ervaringsdeskundige als het op overleven met een gluten- EN lactose-intolerantie aankomt.

Haar favoriete eten? Sushi, poké bowls en aardbeien!